{"id":192,"date":"2021-01-09T14:52:33","date_gmt":"2021-01-09T13:52:33","guid":{"rendered":"http:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/?page_id=192"},"modified":"2021-10-27T13:28:16","modified_gmt":"2021-10-27T11:28:16","slug":"klara-mainard","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/klara-mainard\/","title":{"rendered":"Klara Mainard"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/td>Ada Maria Clara Benedycta Deybel<\/td><\/tr>
Data i miejsce urodzenia<\/strong><\/td>6 stycznia 1850 roku
Saint-Germain-en-Laye<\/td><\/tr>
Data i miejsce \u015bmierci<\/strong><\/td>nieznane<\/span><\/td><\/tr>
Rodzice<\/strong><\/td>Adam Mickiewicz (1798-1855)<\/a>
Ksawera Deybel (1818-1900)<\/a>
Edmond Mainard (1823-1874) – ojczym<\/td><\/tr>
Rodze\u0144stwo<\/strong><\/td>Maria Mickiewicz (1835-1922)<\/a> – przyrodnia siostra
W\u0142adys\u0142aw Mickiewicz (1838-1926)<\/a> – przyrodni brat
Helena Mickiewicz (1840-1897)<\/a> – przyrodnia siostra
Aleksander Mickiewicz (1842-1864)<\/a> – przyrodni brat
Jan Mickiewicz (1845-1885)<\/a> – przyrodni brat
J\u00f3zef Mickiewicz (1850-1938)<\/a> – przyrodni brat
Karol Mainard (1853-1925) – przyrodni brat
Karolina Mainard (1858-?) – przyrodnia siostra
Emmanuel Mainard (1859-1860) – przyrodni brat
Joachim Mainard (1862-1870) – przyrodni brat<\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\n

Do tej pory dzieci Ksawery Deybel<\/a>, w tym jej nie\u015blubna c\u00f3rka z Adamem Mickiewiczem<\/a>, stanowi\u0142y jeszcze wi\u0119ksz\u0105 zagadk\u0119 ni\u017c ich matka. Stanis\u0142aw Szpota\u0144ski, biograf Mickiewicza i Towia\u0144skiego<\/a> ustali\u0142 ich imiona, ale jakiekolwiek szczeg\u00f3\u0142y dotycz\u0105ce kolejno\u015bci ich narodzin czy ich ojcostwa pozostawa\u0142y nieznane. Ewa K. Kossak w \u201eBoskich diab\u0142ach\u201d posili\u0142a si\u0119 o pr\u00f3b\u0119 przyporz\u0105dkowania znanych fakt\u00f3w do aluzji i wzmianek w rozmaitych listach i wspomnieniach. Czas spekulacji dobieg\u0142 jednak ko\u0144ca \u2013 dzi\u0119ki nowym faktom mo\u017cemy zweryfikowa\u0107 dotychczas posiadan\u0105 wiedz\u0119.<\/p>\n\n\n\n

20 czerwca 1849 roku Seweryn Goszczy\u0144ski<\/a> zanotowa\u0142 w Dzienniku Sprawy Bo\u017cej: \u201eAdam od kilku dni wyjecha\u0142 na wie\u015b \u2013 ma by\u0107 tak\u017ce s\u0142aby. Nie wiedz\u0105, dok\u0105d wyjecha\u0142; mnie si\u0119 zdaje, \u017ce jest w Nanterre, bo pozawczoraj widzia\u0142em tam przechodz\u0105c\u0105 Ksawer\u0119 Deybel, kt\u00f3ra, jak m\u00f3wi\u0105, w Nanterre odbywa po\u0142\u00f3g.\u201d Ksawera faktycznie by\u0142a wtedy w ci\u0105\u017cy, urodzi\u0142a jednak w Saint-Germain-en-Laye, mie\u015bcinie kultowej dla Ko\u0142a Sprawy Bo\u017cej.<\/p>\n\n\n\n

6 stycznia 1850 roku urodzi\u0142a si\u0119 Ada Maria Clara Benedycta Deybel<\/strong>. Jako ciekawostk\u0119 nale\u017cy doda\u0107, \u017ce w akcie urodzenia nazwisko jej matki zanotowano jako Rymwid, po czym przekre\u015blono i podpisano poprawnie \u2013 Deybel. Rymwid to przydomek rodziny Mickiewicz\u00f3w, czy\u017cby wi\u0119c Ksawera czu\u0142a si\u0119 pani\u0105 Mickiewiczow\u0105? W Kole udzielano niekiedy \u015blub\u00f3w \u2013 czy\u017cby takim obrz\u0105dkiem po\u0142\u0105czono zam\u0119\u017cnego ju\u017c poet\u0119 i jego kochank\u0119? To mo\u017cliwe, cho\u0107 dzi\u015b praktycznie nie do ustalenia.<\/p>\n\n\n\n

Gdzie zatem byli Adam i Ksawera na dziewi\u0119\u0107 miesi\u0119cy przed narodzinami dziecka? W marcu i kwietniu poeta intensywnie pracowa\u0142 nad kolejnymi numerami Trybuny Lud\u00f3w, nie opuszczaj\u0105c ani na moment Pary\u017ca. Poza wzmiank\u0105 Goszczy\u0144skiego nie wiemy, gdzie w tym czasie by\u0142a Ksawera. Pilchowski, towia\u0144czyk, z kt\u00f3rym zapewne swego czasu by\u0142a bli\u017cej zwi\u0105zana, zd\u0105\u017cy\u0142 opu\u015bci\u0107 Francj\u0119 i najprawdopodobniej przyj\u0105\u0107 carsk\u0105 amnesti\u0119.<\/p>\n\n\n\n

2 czerwca 1850 roku do domu Mickiewicz\u00f3w przyby\u0142a Zofia Szymanowska<\/a>, przyrodnia siostra Celiny<\/a>, i zobaczy\u0142a tam Ksawer\u0119 Deybel \u201ez dzieckiem na r\u0119ku\u201d. Nie mog\u0142a to by\u0107 \u017cadna z pociech Celiny \u2013 najm\u0142odszy wtedy Jan<\/a> mia\u0142 ju\u017c 5 lat, a J\u00f3zef<\/a> urodzi\u0142 si\u0119 ponad p\u00f3\u0142 roku p\u00f3\u017aniej, w grudniu. To spotkanie Szymanowska opisa\u0142a w pami\u0119tniku, kt\u00f3ry zosta\u0142 zniszczony przez Mari\u0119 Goreck\u0105<\/a> i W\u0142adys\u0142awa Mickiewicza<\/a>. P\u00f3\u017aniejszy m\u0105\u017c Zofii, Teofil Lenartowicz<\/a>, tak pisa\u0142 o swoich wra\u017ceniach z lektury: \u201eW \u201ePami\u0119tnikach \u017cony mojej, kt\u00f3re odczytuj\u0119, znajduj\u0105 si\u0119 rzeczy [o domu Mickiewicz\u00f3w] skandaliczne \u2013 brudy i paskudztwa \u0142ajdakerii towia\u0144czyk\u00f3w, dowody bezrz\u0105du, paskudzenia si\u0119 z nierz\u0105dnic\u0105 Deybel, d\u0142uga i haniebna historia, kt\u00f3ra by wi\u0119cej szkodzi\u0107 mog\u0142a pami\u0119ci Adama ni\u017c co b\u0105d\u017a innego. Moja najukocha\u0144sza Zofia widzia\u0142a t\u0119 pod\u0142\u0105 towianic\u0119 i jej z Adamem sp\u0142odzone dziecko, widzia\u0142a traktowanie niegodne siostry itd. itd. i czyste wariactwa Wielkiego Cz\u0142owieka, i to opisuje\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c Zofia widzia\u0142a \u201ez Adamem sp\u0142odzone dziecko\u201d. Lenartowicz, kt\u00f3ry nienawidzi\u0142 Ksawery z ca\u0142ego serca, wielokrotnie pisa\u0142 o tym w listach \u2013 w innym wspomina\u0142 \u201edzieci z nieprawego \u0142o\u017ca sp\u0142odzone z t\u0105 besti\u0105 Towianic\u0105 Deybel.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Kilka b\u0105d\u017a kilkana\u015bcie dni p\u00f3\u017aniej, jeszcze w czerwcu 1850 roku do Mickiewicz\u00f3w zawita\u0142a inna wa\u017cna osoba \u2013 Edmond Mainard, dwudziestosiedmioletni Francuz zafascynowany poet\u0105. Czy i on zobaczy\u0142 Ksawer\u0119 z dzieckiem na r\u0119ku, na szczycie schod\u00f3w? Czy i on nie m\u00f3g\u0142 wytrzyma\u0107 jej s\u0142ynnego intensywnego spojrzenia?<\/p>\n\n\n\n

Wr\u00f3\u0107my jednak do Zofii Szymanowskiej. Zamieszka\u0142a w pobli\u017cu szwagrostwa, z podejrzliwo\u015bci\u0105 i pogard\u0105 odnosz\u0105c si\u0119 zar\u00f3wno do samej Ksawery, jak i do wszelkich przejaw\u00f3w towianizmu. Po pewnym czasie postanowi\u0142a zaprowadzi\u0107 w\u0142asne porz\u0105dki w domu Mickiewicz\u00f3w. Jak po latach napisa\u0142 W\u0142adys\u0142aw, najstarszy syn poety, \u201ewypowiedzia\u0142a wojn\u0119\u201d dawnym przyjacio\u0142om towia\u0144czykom, \u201epr\u00f3buj\u0105c ich z domu wydali\u0107 i wyobra\u017caj\u0105c sobie, \u017ce tym wy\u015bwiadczy us\u0142ug\u0119 i szwagrowi, i siostrze. (\u2026) Dzieci podburza\u0142a przeciw ludziom, z kt\u00f3rymi Adam z\u017cy\u0142 si\u0119, kt\u00f3rych kocha\u0142 i ceni\u0142. Siostr\u0119 moj\u0105 zach\u0119ca\u0142a do biernej opozycji, s\u0142usznej wzgl\u0119dem paru osobisto\u015bci\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

20 grudnia 1850 roku urodzi\u0142 si\u0119 J\u00f3zef, najm\u0142odszy syn Celiny i Adama. Kilka dni p\u00f3\u017aniej w domu Mickiewicz\u00f3w odby\u0142a si\u0119 tradycyjna polska wigilia, na kt\u00f3r\u0105 zaproszono r\u00f3wnie\u017c Edwarda Ch\u0142opickiego, znajomego z Litwy. Wspomina\u0142 po latach, \u017ce widzia\u0142 tam \u201ekogo\u015b z familii Wo\u0142owskich\u201d (Zofi\u0119) i \u201ejak\u0105\u015b przyjaci\u00f3\u0142k\u0119 domu\u201d (Ksawer\u0119).<\/p>\n\n\n\n

Atmosfera w domostwie Mickiewicz\u00f3w powoli stawa\u0142a si\u0119 nie do wytrzymania. Humoru domownikom nie poprawia\u0142y te\u017c k\u0142opoty finansowe, spowodowane ostatecznym odebraniem poecie katedry w College de France i zaprzestaniem wysy\u0142ania mu po\u0142owy pensji. Adam coraz cz\u0119\u015bciej wymyka\u0142 si\u0119 z Bohdanem Zaleskim<\/a> na piwo, a niekiedy tak\u017ce b\u0142\u0105ka\u0142 si\u0119 samotnie bez celu po Pary\u017cu. Wreszcie Zofia wyjecha\u0142a na p\u00f3\u0142tora roku z najstarsz\u0105 c\u00f3rk\u0105 poety, Mari\u0105, do W\u0142och, a Mickiewicz otrzyma\u0142 posad\u0119 bibliotekarza w zbiorach Arsena\u0142u. Edmond Mainard odwiedza\u0142 go regularnie i du\u017co z nim dyskutowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n

Pod koniec 1852 roku ca\u0142a rodzina przeprowadzi\u0142a si\u0119 do nowego mieszkania przy ulicy Notre-Dame-des-Champs. 2 lutego roku nast\u0119pnego w charakterze go\u015bcia pojawi\u0142a si\u0119 tam Ksawera. Nie wiadomo, gdzie mieszka\u0142a w tym czasie \u2013 Celina udost\u0119pni\u0142a jej dawny pok\u00f3j swojej siostrze, Zofii, kt\u00f3ra w po\u0142owie maja wr\u00f3ci\u0142a z Maryni\u0105. W mi\u0119dzyczasie Mickiewiczowie przenie\u015bli si\u0119 raz jeszcze, do s\u0142u\u017cbowego mieszkania poety w gmachu Biblioteki Arsena\u0142u przy Rue de Sully 1.<\/p>\n\n\n\n

Niespodziewanie dosz\u0142o do awantury \u2013 jak wynika z aluzji i wzmianek w korespondencji, Marynia sprzeciwi\u0142a si\u0119 w jakiej\u015b istotnej sprawie swoim rodzicom. Jakiej? Nie wiadomo, cho\u0107 wskaz\u00f3wk\u0105 mo\u017ce by\u0107 fakt, \u017ce w tym czasie Ksawera by\u0142a w zaawansowanej ci\u0105\u017cy. Wskutek tej tajemniczej wojny domowej w domu Mickiewicz\u00f3w Deybl\u00f3wna zosta\u0142a \u2013 je\u015bli wierzy\u0107 W\u0142adys\u0142awowi \u2013 wyrzucona przez poet\u0119 za drzwi i przygarni\u0119ta przez Mainarda, Zofia za\u015b wr\u00f3ci\u0142a do Warszawy.<\/p>\n\n\n\n

17 wrze\u015bnia 1853 roku Ksawera urodzi\u0142a ch\u0142opca, kt\u00f3remu da\u0142a imiona Charles Aristide Napol\u00e9on<\/strong>. W aktach metrykalnych jako ojciec dziecka wpisany zosta\u0142 Edmond Mainard, kt\u00f3ry da\u0142 r\u00f3wnie\u017c Charlesowi swoje nazwisko. Jednak Lenartowicz wspomina\u0142 o \u201edzieciach z nieprawego \u0142o\u017ca sp\u0142odzone z t\u0105 besti\u0105 Towianic\u0105 Deybel.\u201d Klara to jedno. Czy\u017cby Charles to drugie? Ch\u0142opiec otrzyma\u0142 pierwsze imi\u0119 najprawdopodobniej po Karolu R\u00f3\u017cyckim, wa\u017cnym towia\u0144czyku (ale mo\u017ce te\u017c po matce Mainarda, Caroline, albo po Karolinie Towia\u0144skiej<\/a>), drugie po ojcu Edmonda, Aristide-Jean-Pierre Mainardzie, a trzecie oczywi\u015bcie po cesarzu Napoleonie.<\/p>\n\n\n\n

Ksawera zwi\u0105za\u0142a si\u0119 zatem z Mainardem, kt\u00f3ry uzna\u0142 jej dzieci za swoje, a pod koniec 1854 roku zosta\u0142 samodzielnym komisarzem policji w Bre\u015bcie. W tym czasie w domu Mickiewicz\u00f3w dzia\u0142o si\u0119 coraz gorzej. Celina umiera\u0142a na raka piersi, a Zofia, kt\u00f3ra raz jeszcze przyjecha\u0142a do Francji, wyra\u017anie dawa\u0142a Adamowi do zrozumienia, \u017ce jest gotowa zast\u0105pi\u0107 swoj\u0105 przyrodni\u0105 siostr\u0119 po jej \u015bmierci. Poeta propozycji nie przyj\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n

28 kwietnia 1855 roku Edmond Mainard i Ksawera Deybel wzi\u0119li \u015blub. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej Mainard otrzyma\u0142 awans w pracy, a ca\u0142a rodzina przenios\u0142a si\u0119 do Tuluzy. Mickiewicz pisywa\u0142 do Edmonda regularnie, dopytuj\u0105c si\u0119, czy \u201edzieci maj\u0105 si\u0119 dobrze i \u017ce klimat Tuluzy s\u0142u\u017cy im\u201d. Gdy za\u015b poeta niespodziewanie zmar\u0142 w Konstantynopolu, paryski korespondent napisa\u0142 do Mainarda: \u201ePrzedsi\u0119we\u017amij jakie\u015b \u015brodki ostro\u017cno\u015bci dla powiadomienia o tej strasznej wie\u015bci Twojej \u017cony; poniewa\u017c, jak my wszyscy, kt\u00f3rzy\u015bmy go znali, musi go ona kocha\u0107 bardziej, ni\u017c kocha si\u0119 rodzonego ojca.\u201d<\/p>\n\n\n\n

W 1856 roku utworzono specjalny fundusz na sieroty po Mickiewiczu, z kt\u00f3rych jedynie Maria by\u0142a pe\u0142noletnia. Ze sk\u0142adek spo\u0142ecznych uzbierano sum\u0119 100 tysi\u0119cy frank\u00f3w. Ksawera, kt\u00f3ra pragn\u0119\u0142a, aby fundusz obj\u0105\u0142 r\u00f3wnie\u017c Klar\u0119 i by\u0107 mo\u017ce Karola, napisa\u0142a do W\u0142adys\u0142awa Mickiewicza w tej sprawie dwukrotnie \u2013 w 1856 i w 1858 roku. Wsk\u00f3ra\u0142a jedynie tyle, \u017ce syn poety odm\u00f3wi\u0142 jej w listach skierowanych bezpo\u015brednio do niej, a nie przez jej m\u0119\u017ca, jak mia\u0142 w zwyczaju.<\/p>\n\n\n\n

W Tuluzie urodzi\u0142o si\u0119 dwoje dzieci Mainard\u00f3w \u2013 Caroline Andr\u00e9e Fran\u00e7oise Napol\u00e9one<\/strong> (9 marca 1858 roku) i Edmond Emmanuel Thad\u00e9e Joachim<\/strong> (9 czerwca 1859 roku). Nast\u0119pnie Mainardowie po kr\u00f3tkich przystankach w Marsylii i Bordeaux (gdzie 4 lipca 1860 roku zmar\u0142o ich najm\u0142odsze dziecko) przeprowadzili si\u0119 do Pary\u017ca. Janusz Odrow\u0105\u017c-Pieni\u0105\u017cek zanotowa\u0142 w \u201eMickiewiczianach zbieranych po \u015bwiecie\u201d: \u201eZofia Kulwieciowa, synowa c\u00f3rki Andrzeja Towia\u0144skiego<\/a> \u2013 Walerii Kulwieciowej, przekaza\u0142a mi prawie 40 lat temu w Bydgoszczy \u2013 gdy zakupywa\u0142em u niej dla muzeum Mickiewicza (obecnie Literatury) archiwum domowe Mistrza i jego pi\u0119kny portret p\u0119dzla Walentego Wa\u0144kowicza \u2013 opowie\u015b\u0107, kt\u00f3ra dot\u0105d nie by\u0142a chyba og\u0142oszona drukiem. Ot\u00f3\u017c, gdy w roku 1861 c\u00f3rka Towia\u0144skiego przebywa\u0142a w Pary\u017cu, zosta\u0142a zaproszona do Mainard\u00f3w na obiad. Podczas tego posi\u0142ku m\u0142oda, ruda i rezolutna panienka powiedzia\u0142a podobno: \u201eA ja jestem c\u00f3rk\u0105 Adama Mickiewicza\u201d, czym pani Waleria by\u0142a nieco zaszokowana.\u201d<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c w istocie by\u0142a tam m\u0142oda (11-letnia?), ruda i rezolutna panienka, nie\u015blubna c\u00f3rka Mickiewicza. Urodzona jako Ada Maria Clara Benedycta Deybel, wtedy ju\u017c zapewne podpisuj\u0105ca si\u0119 Claire Mainard.<\/p>\n\n\n\n

23 listopada 1862 roku przyszed\u0142 na \u015bwiat kolejny syn Edmonda i Ksawery, Joachim Napol\u00e9on Maurice Andr\u00e9 Mainard<\/strong>. W tym czasie b\u0142yskotliwa kariera jego ojca zaczyna\u0142a wyra\u017anie zwalnia\u0107. Przyczyn\u0105 tego by\u0142o zar\u00f3wno intensywne propagowanie towianizmu (w pracy i poza ni\u0105), jak i pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowia komisarza. Latem 1863 roku napisa\u0142 list do samego cesarza Napoleona III, przekazuj\u0105c mu objawienie Towia\u0144skiego, za co grozi\u0142y mu powa\u017cne konsekwencje zawodowe, \u0142\u0105cznie z wydaleniem z pracy. Niewzruszony Mainard wraz z \u017con\u0105 i dzie\u0107mi pojecha\u0142 do Szwajcarii, gdzie spotkali si\u0119 z Andrzejem Towia\u0144skim. Ksawera oficjalnie wr\u00f3ci\u0142a do Ko\u0142a. Mistrz mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c sporo do powiedzenia dorastaj\u0105cej Claire. Zapytywa\u0142 j\u0105: \u201e\u2013 C\u00f3\u017c powiedzia\u0142aby\u015b o kucharce, kt\u00f3ra miast przygotowywa\u0107 obiad, rymowa\u0142aby lub pisa\u0142a o przeznaczeniu narod\u00f3w?\u201d Nakaza\u0142 jej zajmowanie si\u0119 \u201erzeczami i obowi\u0105zkami swymi ziemskimi\u201d, czyli \u201es\u0142a\u0107 sobie \u0142\u00f3\u017cko, zamie\u015b\u0107 pok\u00f3j, sk\u0142ada\u0107 wszystko porz\u0105dnie, czy\u015bci\u0107 swoje obuwie, szy\u0107, reperowa\u0107 bielizn\u0119 i ubiory\u2026 Pokocha\u0107 to \u017cycie biedne i skromne.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Mainardowie przeprowadzili si\u0119 do Nanterre, do dawnego mieszkania Towia\u0144skiego przy rue Royale 4. Edmond bez opami\u0119tania s\u0142a\u0142 listy do Napoleona III, nie bacz\u0105c na zmniejszenie pensji i przeniesienie do du\u017co gorszej dzielnicy. D\u0142ugi ros\u0142y, tymczasem w pracy prze\u0142o\u017ceni oceniali Mainarda coraz gorzej.<\/p>\n\n\n\n

27 listopada 1867 roku Edmond, Ksawera i Klara wsp\u00f3lnie podpisali si\u0119 pod gratulacjami od paryskiego Ko\u0142a dla braterstwa Niemojewskich z Rokitnic. Tymczasem Mainard zachowa\u0142 posad\u0119 dzi\u0119ki wstawiennictwu kuzyna, ksi\u0119cia Joachima Murata.<\/p>\n\n\n\n

Najm\u0142odszy syn Mainard\u00f3w, Joachim, zmar\u0142 w wieku siedmiu lat, 2 marca 1870 roku. Pono\u0107 jego rodzice cierpieli tak\u0105 bied\u0119, \u017ce nie sta\u0107 ich by\u0142o nawet na ca\u0142un. W tym samym roku Charles, jeszcze przed osi\u0105gni\u0119ciem wieku poborowego, zaci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 do wojska w czasie wojny francusko-pruskiej. Finans\u00f3w rodziny to w \u017caden spos\u00f3b nie poratowa\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

Zdesperowana Ksawera raz jeszcze napisa\u0142a do W\u0142adys\u0142awa Mickiewicza Tym razem zaproponowa\u0142a mu, aby wykupi\u0142 b\u0119d\u0105ce w jej posiadaniu pami\u0105tki po poecie. Na pocz\u0105tku 1874 roku W\u0142adys\u0142aw zawita\u0142 do skromnego mieszkania Mainard\u00f3w. Nie wiadomo, jak to spotkanie dok\u0142adnie przebieg\u0142o, ale ostatecznie dokumenty trafi\u0142y do potomstwa Mickiewicz\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej, 19 lipca 1874 roku na chroniczne zapalenia serca zmar\u0142 Edmond Mainard, pogr\u0105\u017caj\u0105c swoj\u0105 rodzin\u0119 w jeszcze wi\u0119kszej biedzie. Pod koniec 1876 roku Ksawera upomina\u0142a si\u0119 o emerytur\u0119 po m\u0119\u017cu, gdy\u017c \u201epozosta\u0142a z trojgiem dzieci, z kt\u00f3rych jedno jest jeszcze nieletnie. Nie posiada maj\u0105tku osobistego, a po\u0142o\u017cenie jej jest nader niepewne.\u201d Z trojgiem dzieci \u2013 a wi\u0119c z Claire, Charlesem i Caroline.<\/p>\n\n\n\n

W listopadzie 1877 roku Ksawera z\u0142o\u017cy\u0142a podanie o przyznanie jej koncesji na handel tytoniem, a nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej pozostali przy \u017cyciu Mainardowie przeprowadzili si\u0119 do Pary\u017ca. Dzieci Ksawery wesz\u0142y w doros\u0142o\u015b\u0107 i informacje o ich sukcesach pojawia\u0142y si\u0119 w prasie francuskiej.<\/p>\n\n\n\n

Klara zacz\u0119\u0142a wyst\u0119powa\u0107 jako \u015bpiewaczka, id\u0105c niejako w \u015blady matki, s\u0142ynnego mezzosopranu. Niestety liczne wzmianki prasowe o jej wyst\u0105pieniach nie zawieraj\u0105 zbyt wielu szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, poza pochwa\u0142ami dla jej talentu. Niebawem Karolina do\u0142\u0105czy\u0142a do niej i siostry \u015bpiewa\u0142y wsp\u00f3lnie, jednak m\u0142odsza szybko odkry\u0142a, \u017ce jej prawdziwym powo\u0142aniem jest poezja. Nie przeszkodzi\u0142o to panienkom we wsp\u00f3lnych wyst\u0119pach \u2013 gdy Claire \u015bpiewa\u0142a, Caroline recytowa\u0142a napisane przez siebie utwory.<\/p>\n\n\n\n

Charles, kt\u00f3ry w 1870 roku walczy\u0142 jako ochotnik w wojnie francusko-pruskiej, spisa\u0142 swoje wspomnienia wojenne dla \u201eLe Temps\u201d, publikowa\u0142 artyku\u0142y m.in. w \u201eLe Gaulois\u201d, \u201eLe Radical\u201d i \u201eLa Libre Parole\u201d, a na \u0142amach \u201eLa Cocarde\u201d zamie\u015bci\u0142 napisan\u0105 przez siebie nowel\u0119 \u201eTresses blondes et cheveux gris\u201d (\u201eBlond warkocze i siwe w\u0142osy\u201d) w odcinkach.<\/p>\n\n\n\n

Caroline wyda\u0142a w 1887 roku tomik poezji \u201eBavardages\u201d. 26 czerwca 1894 roku wysz\u0142a za \u015bpiewaka, Louisa Luciena Delorme, w ko\u015bciele Wniebowzi\u0119cia w Pary\u017cu. Pod aktem ma\u0142\u017ce\u0144stwa swe podpisy z\u0142o\u017cyli Ksawera i Charles, a tak\u017ce ksi\u0105\u017c\u0119 Murat \u2013 protektor i krewny Edmonda Mainarda, i Ildefons Kossi\u0142owski, dzia\u0142acz emigracyjny zwi\u0105zany z Hotelem Lambert. Nie ma powodu s\u0105dzi\u0107, \u017ce Claire opu\u015bci\u0142a siostr\u0119 w najwa\u017cniejszym dniu jej \u017cycia \u2013 \u015blub bowiem nie przeszkodzi\u0142 im w dalszym wsp\u00f3lnym wyst\u0119powaniu.<\/p>\n\n\n\n

Pierwsze dziecko pa\u0144stwa Delorme, Edmond Antonin Louis Napol\u00e9on<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 29 pa\u017adziernika 1896 roku w Pary\u017cu. Nast\u0119pnie ca\u0142\u0105 tr\u00f3jk\u0105 przeprowadzili si\u0119 do Nicei, gdzie 25 maja 1898 roku przysz\u0142a na \u015bwiat C\u00e9cile Marie Th\u00e9r\u00e8se<\/strong>. Ich trzecie dziecko, Georges Lucien Napol\u00e9on<\/strong> urodzi\u0142o si\u0119 19 pa\u017adziernika 1899 roku w Pary\u017cu. Charles Mainard najwyra\u017aniej nadal utrzymywa\u0142 bliskie relacje z siostr\u0105, gdy\u017c jego podpis widnieje pod aktami urodzenia Edmonda Antonina i Georgesa Luciena. R\u00f3wnie\u017c Claire wyst\u0105pi\u0142a wsp\u00f3lnie z Caroline w Cannes w 1898 roku i w Pary\u017cu w 1899 roku. Niestety dalsze losy Klary, kt\u00f3ra na pocz\u0105tku 1900 roku musia\u0142a przekroczy\u0107 pi\u0119\u0107dziesi\u0105tk\u0119, pozostaj\u0105 nieznane \u2013 nie znalaz\u0142em p\u00f3\u017aniejszych wzmianek na jej temat w prasie francuskiej, a w Pary\u017cu i Nicei pr\u00f3\u017cno szuka\u0107 jej aktu zgonu.<\/p>\n\n\n\n

11 lutego 1900 roku w Nicei zmar\u0142a Ksawera Deybel. Czy Caroline by\u0142a wtedy przy niej? Nie wiadomo, ale 26 marca 1900 roku w tym samym mie\u015bcie zmar\u0142 jej najstarszy syn, Edmond Antonin. Caroline najwyra\u017aniej uciek\u0142a w sztuk\u0119 \u2013 w 1901 roku wyda\u0142a tomik poezji \u201eMirages\u201d, a w 1902 \u2013 \u201ePo\u00e9sies \u00e0 dire dans les salons\u201d. Obie ksi\u0105\u017cki ukaza\u0142y si\u0119 w Nicei. Nast\u0119pnie 29 stycznia 1903 roku w sali Rumpelmayer wyg\u0142osi\u0142a wyk\u0142ad na temat Andr\u00e9 Mass\u00e9ny, marsza\u0142ka napoleo\u0144skiego.<\/p>\n\n\n\n

Wed\u0142ug tamtejszego merostwa Louis i Caroline nie zmarli w Nicei, musieli si\u0119 zatem p\u00f3\u017aniej przeprowadzi\u0107. Gdzie? By\u0107 mo\u017ce do Pary\u017ca, gdzie w sierpniu 1904 roku pani Mainard-Delorme zorganizowa\u0142a wieczorek artystyczny. Niestety nie znalaz\u0142em aktu zgonu \u017cadnego z nich.<\/p>\n\n\n\n

Charles Mainard zmar\u0142 w 29 marca 1925 roku w Pary\u017cu, w wieku siedemdziesi\u0119ciu dw\u00f3ch lat. Pochowano go na cmentarzu paryskim d\u2019Ivry, a gr\u00f3b po sze\u015bciu latach zlikwidowano. Wed\u0142ug aktu zgonu by\u0142 kawalerem, nie znalaz\u0142em te\u017c wzmianek o jego potomstwie.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze s\u0142owo o dzieciach Caroline Mainard-Delorme, a wnukach Ksawery. Georges zosta\u0142 \u015bpiewakiem (jak jego ojciec, ciotka Claire i babcia Ksawera), a prasa francuska wielokrotnie rozpisywa\u0142a si\u0119 o jego talencie. Zmar\u0142 26 maja 1961 roku w Pary\u017cu, a nast\u0119pnie pochowano go na cmentarzu de Bagneux. Ten gr\u00f3b nadal istnieje.<\/p>\n\n\n\n

Starsza siostra, C\u00e9cile, prze\u017cy\u0142a go o dwadzie\u015bcia lat. Odesz\u0142a 5 kwietnia 1981 roku, jej akt zgonu nie wspomina, czym zajmowa\u0142a si\u0119 za \u017cycia. Zar\u00f3wno C\u00e9cile, jak i Georges okre\u015bleni zostali w metrykach jako \u201ec\u00e9libataire\u201d, czyli osoby stanu wolnego.<\/p>\n\n\n\n

Okazuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c, \u017ce od lat dysponowali\u015bmy fotografi\u0105 Claire. Zdj\u0119cie to rzekomo przedstawia m\u0142od\u0105 Ksawer\u0119, jednak przedstawiona na nim kobieta nie pasuje do opis\u00f3w Deybl\u00f3wny (szczup\u0142a, o ciemnych w\u0142osach i smag\u0142ej cerze). R\u00f3wnie\u017c str\u00f3j i fryzura nie wskazuj\u0105, \u017ce fotografi\u0119 wykonano w latach 40. lub 50. XIX wieku, kiedy Deybl\u00f3wna by\u0142a faktycznie m\u0142oda. Skonsultowa\u0142em to zatem z kilkoma specjalistkami od dziewi\u0119tnastowiecznej mody kobiecej \u2013 Karolin\u0105 \u017bebrowsk\u0105 (Domowa kostiumologia<\/a>), Mart\u0105 Veil (Buduar porcelany<\/a>) i Gabriel\u0105 Krysi\u0144sk\u0105 (GabizmArt<\/a>). Wszystkie trzy, niezale\u017cnie od siebie, wskaza\u0142y na lata 70. XIX wieku \u2013 najprawdopodobniej okolice 1874-1876 roku. Nie jest to wi\u0119c Ksawera ani te\u017c Caroline, kt\u00f3ra mia\u0142aby wtedy 16-18 lat, a kt\u00f3rej w\u0142osy jeden z dziennikarzy okre\u015bli\u0142 jako kasztanowe. Kobieta ze zdj\u0119cia to Klara Mainard, \u201eruda jak marchew\u201d, nie\u015blubna c\u00f3rka Adama Mickiewicza, w wieku dwudziestu kilku lat.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ada Maria Clara Benedycta Deybel Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1850 rokuSaint-Germain-en-Laye Data i miejsce \u015bmierci nieznane Rodzice Adam Mickiewicz (1798-1855)Ksawera Deybel (1818-1900)Edmond Mainard (1823-1874) – ojczym Rodze\u0144stwo Maria Mickiewicz (1835-1922) – przyrodnia siostraW\u0142adys\u0142aw Mickiewicz (1838-1926) – przyrodni bratHelena Mickiewicz (1840-1897) – przyrodnia siostraAleksander Mickiewicz (1842-1864) – przyrodni bratJan Mickiewicz (1845-1885) – przyrodni bratJ\u00f3zef […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/192"}],"collection":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=192"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/192\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1899,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/192\/revisions\/1899"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=192"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}