I.
Po Adonaisie p\u0142acz\u0119 \u2014 on nie \u017cyje!
Po Adonaisie niechaj \u0142zy wam p\u0142yn\u0105,
Cho\u0107 nie roztopi\u0105 lodu, co ju\u017c kryje
T\u0119 skro\u0144 w swych wi\u0119zach!\u2026 \u017ba\u0142obna godzino!
Z wiek\u00f3w wybrana, by z nami jedyn\u0105
Z strat op\u0142akiwa\u0107, t\u0142uszcz\u0119 si\u00f3str swych ciemn\u0105
Obud\u017a i rzeknij im, gdy z smutku gin\u0105:
\u015awiat\u0142em i echem przetrwa, cho\u0107 zmar\u0142 ze mn\u0105,
Dop\u00f3ki przysz\u0142o\u015b\u0107 b\u0119dzie przesz\u0142o\u015bci wzajemn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
II.
Gdy syn tw\u00f3j k\u0142ad\u0142 si\u0119, Uranio, w grobie,
Kiedy od strza\u0142y, lec\u0105cej w omroczy,
Leg\u0142 Adonais, gdzie\u015b by\u0142a?\u2026 W \u017ca\u0142obie
Siad\u0142a\u015b w swym Raju z zakrytemi oczy,
A naoko\u0142o ci\u017cba Ech si\u0119 t\u0142oczy,
Kiedy Byt jeden zgas\u0142e tony wzywa
I niby kwiatem, co na mogi\u0142 zboczy
Z cia\u0142 szydzi zmar\u0142ych, zdobi i okrywa
T\u0119 \u015bmier\u0107, co idzie, w mg\u0142awe zasnuta prz\u0119dziwa.<\/p>\n\n\n\n
III.
Po Adonaisie p\u0142aczcie \u2014 ju\u017c go ni\u00e9ma!
Stroskana Matko, wsta\u0144 i lej \u0142ez zdroje!\u2026
Ale dlaczego? Utul, ty z oczyma
Rozpalonemi, wrz\u0105ce niepokoje
W p\u0142omiennem \u0142o\u017cu; niechaj serce twoje
Ujmie sen cichy, wszak wzi\u0119\u0142y go fale,
\u015ar\u00f3d kt\u00f3rych gin\u0105 czystych byt\u00f3w roje!
G\u0142\u0105b go nie zwr\u00f3ci w mi\u0142osnym zapale:
\u015amier\u0107 s\u0142ucha jego pie\u015bni, depc\u0105c nasze \u017cale!\u2026<\/p>\n\n\n\n
IV.
P\u0142acz, naj\u015bpiewniejsza z \u017ca\u0142obnic! Strumienie
\u0141ez lej, Uranio! Zmar\u0142 ten, co by\u0142 panem
Strun nie\u015bmiertelnych! \u015alepy, uszed\u0142 w cienie,
Stary, samotny, gdy wesp\u00f3\u0142 z kap\u0142anem
Chcia\u0142 wr\u00f3g swobody, tch\u00f3rz z cielskiem, skalanem
Krwi\u0105 i rozpust\u0105, pogrzeba\u0107 \u015br\u00f3d \u015bmieci
Cze\u015b\u0107 jego ziemi!\u2026 Bez trwogi w nieznanem
Uton\u0105\u0142 morzu \u015bmierci i dzi\u015b, trzeci
\u015ar\u00f3d syn\u00f3w \u015bwiat\u0142a, duchem ponad ziemi\u0105 \u015bwieci.<\/p>\n\n\n\n
V.
P\u0142acz, naj\u015bpiewniejsza! Nie wszyscy zdo\u0142ali
Wpi\u0105\u0107 si\u0119 na tak\u0105 wy\u017cyn\u0119 przejasn\u0105!
Oto szcz\u0119\u015bliwi, co szcz\u0119\u015bcie poznali,
By w nocy czasu, w kt\u00f3rej s\u0142o\u0144ca gasn\u0105,
\u015awieci\u0107 jak gwiazdy. A ci, kt\u00f3rych drasn\u0105
Zawi\u015bci\u0105 swoj\u0105 ludzie albo bogi,
\u017be m\u0142odo schodz\u0105 w g\u0142\u0105b mogi\u0142y ciasn\u0105,
Jeszcze s\u0105 wi\u0119ksi\u2026 Ale w s\u0142awy progi
Wci\u0105\u017c jeszcze kilku kroczy \u015br\u00f3d ciernistej drogi.<\/p>\n\n\n\n
VI.
Dzi\u015b z nich najm\u0142odszy, najdro\u017cszy nie \u017cyje!
Pieszczota twego wdowie\u0144stwa! Poblad\u0142y
Kwiat, co dziewicze \u0142zy mi\u0142o\u015bci pije,
Kt\u00f3re na niego, zamiast rosy, pad\u0142y!\u2026
P\u0142acz, naj\u015bpiewniejsza! Nik\u0142emi widziad\u0142y
Twe najcudniejsze sta\u0142y si\u0119 nadzieje!
Wszak kwiat z korony burze ju\u017c okrad\u0142y,
Tak, \u017ce przenigdy w owoc nie dojrzeje:
Lilia pad\u0142a z\u0142amana – orkan nie szaleje\u2026<\/p>\n\n\n\n
VII.
W stolic\u0119 poszed\u0142, tam, gdzie \u015bmier\u0107 kr\u00f3luje
Po\u015br\u00f3d powi\u0119d\u0142ej swoich ofiar \u015bwity!
Za przenajczystszych cen\u0119 tchnie\u0144 gotuje
Gr\u00f3b on dla siebie, gdzie wieczno\u015bci szczyty!
Spieszcie, gdzie nad nim italskie b\u0142\u0119kity
Tworz\u0105 mogilne sklepienie! gdzie w ciszy
Spocz\u0105\u0142, jak gdyby w s\u0142odki sen spowity!
Ch\u0119ci\u0105 zbudzenia niech wam pier\u015b nie dyszy:
W zapomnie\u0144 zgin\u0105\u0142 g\u0142\u0119bi, nic on ju\u017c nie s\u0142yszy!<\/p>\n\n\n\n
VIII.
Przenigdy w nim ju\u017c nie zbudzi si\u0119 \u017cycie!
Blady sen \u015bmierci przesuwa si\u0119 w mroku
Jego grobowca, a u bramy skrycie
Czycha ju\u017c Rozk\u0142ad, by przy jego boku
W drodze ostatniej dotrzyma\u0107 mu kroku!
Prze G\u0142\u00f3d go wieczny, lecz niepow\u015bci\u0105gnion\u0105
Wstrzymuj\u0105 \u017b\u0105dz\u0119 \u017bal i Cze\u015b\u0107: obroku
Mie\u0107 ze\u0144 nie b\u0119dzie, nim go mg\u0142y poch\u0142on\u0105,
Nim prawo zmian \u015bmierteln\u0105 okryje zas\u0142on\u0105.<\/p>\n\n\n\n
IX.
Po Adonaisie p\u0142aczcie! Marze\u0144 roje,
Nami\u0119tnej my\u015bli s\u0142ugi ogniopi\u00f3re,
Podobne stadom, kt\u00f3re \u015bwie\u017ce zdroje
Tej jego duszy poi\u0142y i kt\u00f3re
Karmi\u0142 muzyk\u0105 swej mi\u0142o\u015bci, w g\u00f3r\u0119
Ju\u017c si\u0119 nie wznosz\u0105, ju\u017c nie przenikaj\u0105
M\u00f3zgu za m\u00f3zgiem\u2026 Bole\u015bci ponure
\u0141ami\u0105 je w locie; z \u017calu opadaj\u0105
Na serca l\u00f3d, gdzie ulgi s\u0142odkiej ju\u017c nie maj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
X.
A tam Byt jaki\u015b skrzyd\u0142ami miesi\u0105ca
Skro\u0144 jego ch\u0142odzi i w te szepce g\u0142osy:
Nasza nadzieja, troska, mi\u0142o\u015b\u0107 wrz\u0105ca
Jeszcze nam \u017cyje! Jedwabniste w\u0142osy
Tych jego powiek, jak kwiat senny w rosy,
Ubra\u0142 sen jaki\u015b w \u0142z\u0119, co z duszy p\u0142ynie!
Anio\u0142 upad\u0142y, co rzuci\u0142 niebiosy \u2014
Raj utracony!\u2026 Ach! on nie wie ninie,
\u017be ze\u0144 jest \u0142za, co, czysta, jak mg\u0142awica, ginie.<\/p>\n\n\n\n
XI.
Tam jaka\u015b posta\u0107 niby z urny z\u0142otej
Leje mu balsam na te wargi szklane!
Tam byt mu inny wi\u0105\u017ce swoje sploty,
W \u0142zach lodowatych, by w per\u0142ach, sk\u0105pane,
W skrz\u0105cy dyadem; tam zn\u00f3w inne, ran\u0119
Nieukojon\u0105 maj\u0105c w sercu, strza\u0142y
I \u0142uk sw\u00f3j \u0142ami\u0105, jakby przekonane,
\u017be wi\u0119ksz\u0105 bole\u015b\u0107 mniejsz\u0105 pokona\u0142y,
I t\u0142umi\u0105 skry, co ogniem zimne lica zla\u0142y\u2026<\/p>\n\n\n\n
XII.
I jeszcze jeden blask na usta sp\u0142ywa,
Z kt\u00f3rych oddechu czerpa\u0142 niegdy\u015b si\u0142\u0119,
Aby przenikn\u0105\u0107 rozumu prz\u0119dziwa
I przeszy\u0107 serce, pragnieniem opi\u0142e,
Jak b\u0142yskawica albo d\u017awi\u0119k\u2026 Dzi\u015b mi\u0142e
Gasi ca\u0142unki \u015amier\u0107 na wardze z lodu:
Jak w noc miesi\u0119czn\u0105 pada w mgie\u0142 mogi\u0142\u0119
Meteor w chwili swojego porodu,
Tak one, przelatuj\u0105c, mr\u0105 w obj\u0119ciach Ch\u0142odu.<\/p>\n\n\n\n
XIII.
I jeszcze id\u0105: Mod\u0142y i Pragnienia,
Ukryte Losy, Mg\u0142y i \u015awiat\u0142a spiesz\u0105;
Przekonywania, omroczne Wcielenia, \u2014
Strach i Nadzieja; Z\u0142udy, co nas ciesz\u0105
\u015awiat\u0142em niepewnem; Troska z J\u0119k\u00f3w rzesz\u0105;
Rado\u015b\u0107, o\u015blep\u0142a z ci\u0119\u017ckich \u0142ez, przy boku
Mr\u0105cego \u015amiechu \u2014 skier z niej nie wykrzesz\u0105
\u017badne ju\u017c moce \u2014 sun\u0105, jak z potoku
Jesiennych w\u00f3d zrodzone mg\u0142awisko ob\u0142oku\u2026<\/p>\n\n\n\n
XIV.
Barwa, D\u017awi\u0119k, Zapach\u2026 to, co, jak kochanek,
Odziewa\u0142 w kszta\u0142ty, w \u017ca\u0142obnej muzyce
Adonaisa op\u0142akuj\u0105\u2026 Ranek
Z rozwianym w\u0142osem pnie si\u0119 na stra\u017cnic\u0119
Wschodu i \u0142zami, w kt\u00f3re stroi\u0142 lice
P\u00f3l, dzisiaj gasi swoich \u00f3cz zarzewie,
Miast je rozpali\u0107 w jasn\u0105 b\u0142yskawic\u0119;
Tu jak utuli\u0107 b\u00f3l, ocean nie wie,
Tam gromki grzmot, tu wiatry j\u0119cz\u0105 w dzikim \u015bpiewie.<\/p>\n\n\n\n
XV.
Ostatnie Echo w niemych g\u00f3rach siedzi,
Dla swego \u017calu karm wspomnie\u0144 dobywa;
Nie ma dla wiatr\u00f3w ni w\u00f3d odpowiedzi,
Ni dzwonk\u00f3w stada, gdy dzie\u0144 dogorywa,
Ni dla ptaszyny, co si\u0119 z drzew odzywa,
Ani dla rog\u00f3w my\u015bliwskich: Nie mo\u017ce
S\u0142ysze\u0107 warg, dro\u017cszych nad t\u0119, co, wzgardliwa,
W pustych je d\u017awi\u0119k\u00f3w stawi\u0142a rozgworze:
Dzi\u015b skargom tylko g\u0142uchy szept wt\u00f3ruje w borze.<\/p>\n\n\n\n
XVI.
Jak Jesie\u0144 zwi\u0119d\u0142e li\u015bcie, tak dzi\u015b wrog\u0105
Rozrzuca d\u0142oni\u0105 Wiosna swoje p\u0119ki\u2026
Kiedy jej Rado\u015b\u0107 umar\u0142a, dla kogo
Maj\u0105 zn\u00f3w budzi\u0107 smutny rok jej d\u017awi\u0119ki?
Feba ukocha\u0142 zbyt Hyacynt mi\u0119kki,
A siebie Narcyz, lecz wi\u0119ksza w nich go\u015bci
Mi\u0142o\u015b\u0107 ku tobie! Bez \u015bwie\u017cej sukienki
Gdy staj\u0105 w gronie druh\u00f3w swej m\u0142odo\u015bci,
W \u0142z\u0119 rosa si\u0119 przemienia, zapach w j\u0119k \u017ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
XVII.
Brat twego ducha, s\u0142owik opuszczony,
Tak nad niewiern\u0105 d\u017awi\u0119cznych skarg nie wszczyna:
Orze\u0142, co rwie si\u0119, jak ty, w niebios strony
I sp\u0119dza m\u0142odo\u015b\u0107 tam, gdzie s\u0142o\u0144c dziedzina,
Tak nad zburzonem gniazdem nie przerzyna
Chmur narzekaniem, kr\u0105\u017c\u0105c wci\u0105\u017c doko\u0142a,
Jak Albjon p\u0142acze nad tob\u0105: Kaina
Niechaj przekle\u0144stwo spadnie na te czo\u0142a,
Co z ziemi wyp\u0119dzi\u0142y bo\u017cego anio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
XVIII.
Biada! nadesz\u0142a zima i min\u0119\u0142a,
A powr\u00f3t roku \u017calu nie ukr\u00f3ca;
Wiatr\u00f3w i jezior zn\u00f3w si\u0119 pie\u015b\u0144 pocz\u0119\u0142a,
Jask\u00f3\u0142ka wraca, pszczo\u0142a si\u0119 ocuca,
\u0141an ca\u0142unowy kwieciem si\u0119 obrzuca,
Ptak zakochany domek z mch\u00f3w uwija
Z ka\u017cdego krzewu \u015bwie\u017cy hymn zanuca;
Jaszczur zielony i z\u0142ocista \u017cmija,
Jak p\u0142omie\u0144, z zimowego zn\u00f3w si\u0119 snu wybija\u2026<\/p>\n\n\n\n
XIX.
Nowe si\u0119 \u017cycie z serca ziemi rodzi
\u015ar\u00f3d las\u00f3w, jezior, p\u00f3l i g\u00f3r i morza,
Jak niegdy\u015b w przemian i ruch\u00f3w powodzi \u2014
Onego rana, kiedy posta\u0107 bo\u017ca
Ponad chaosu wznios\u0142a si\u0119 przestworza.
W falach si\u0119 k\u0105pi\u0105 gwiazd niebieskich twarze
I w ni\u017csze twory ch\u0119\u0107 \u017cywota, ho\u017ca
I \u015bwi\u0119ta, wnika, \u017ce w mi\u0142o\u015bci \u017carze
Tej mocy odrodzonej nios\u0105 rado\u015b\u0107 w darze.<\/p>\n\n\n\n
XX.
W przewonne kwiaty cia\u0142o si\u0119 rozpada,
Gdy je ogarnie to tchnienie wiosenne;
By w wo\u0144 zmienionych gwiazd b\u0142\u0119kitne stada,
Tak one sypi\u0105 swe blaski promienne
Na \u015bmier\u0107, robactwo wyganiaj\u0105c plenne.
Z tego, co znamy, nic tu nie umiera!
Przecz ma znaj\u0105cy by\u0107 jak ostrze cenne,
Kt\u00f3re od pochwy zdala grom po\u017cera?\u2026
Nad iskr\u0105, l\u015bni\u0105c\u0105 chwilk\u0119, zn\u00f3w si\u0119 mrok zawiera\u2026<\/p>\n\n\n\n
XXI.
Ach! \u017ce te\u017c wszystko, co\u015bmy w nim kochali,
Pa\u015b\u0107 ma bez \u015bladu! Do grobu si\u0119 z\u0142o\u017cy
Nawet nasz smutek!\u2026 Sk\u0105d my \u2014 wielcy, mali.
I czem jeste\u015bmy\u2026 Widze czy aktorzy?
I jakiej sceny?\u2026 Ach! m\u00f3j duch si\u0119 trwo\u017cy!
Wszyscy musimy zej\u015b\u0107 si\u0119 z wierzycielem
\u017bycia, ze Skonem!\u2026 P\u00f3ki \u015br\u00f3d przestworzy
Blask b\u0119dzie blaskiem, ziele p\u00f3ki zielem,
Dzie\u0144 za dniem \u017cy\u0107 nam trzeba m\u0119k\u0105, nie weselem.<\/p>\n\n\n\n
XXII.
Nic go do \u017cycia, nic ju\u017c nie poruszy!
\u00abSieroca Matko, wsta\u0144!\u00bb Tak B\u00f3l zawo\u0142a! \u2014
\u00abZbud\u017a si\u0119 i ran\u0119 zga\u015b p\u0142omienn\u0105 w duszy,
Nawet \u0142za jego pali\u0107 tak nie zdo\u0142a!\u00bb
I \u00abwsta\u0144!\u00bb powt\u00f3rz\u0105 wszystkie sny doko\u0142a,
Co strzeg\u0142y \u017arenic Uranji, i roje
Ech, dot\u0105d zmilk\u0142e, podnios\u0105 swe czo\u0142a.
I blask si\u0119 zerwie \u2014 pr\u0105 go niepokoje,
Jak my\u015bl, gdy gad przypomnie\u0144 wbi\u0142 w ni\u0105 \u017c\u0105d\u0142o swoje.<\/p>\n\n\n\n
XXIII.
Jak noc jesienna, gdy, wstawszy ponura
Od strony Wschodu, mknie w \u015blad Dnia z\u0142ocisty,
Co, w nie\u015bmiertelne przystrojony pi\u00f3ra.
By wyzwolony ze zw\u0142ok duch wieczysty,
Trupa tej ziemi rzuca, promienisty,
Tak si\u0119 zerwa\u0142a Uranja\u2026 Zgryzota
I Bole\u015b\u0107 w welon okry\u0142y j\u0105 mglisty,
Podobny niebu, gdy si\u0119 Burza miota \u2014:
Pod\u0105\u017ca, gdzie Adonais, \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 jej \u017cywota.<\/p>\n\n\n\n
XXIV.
Z rajskiej ustroni szybk\u0105 spieszy drog\u0105
\u015ar\u00f3d miast i grod\u00f3w, okolonych g\u0142azem;
Po ludzkich sercach mknie, co, gdy nie mog\u0105
Omin\u0105\u0107 st\u00f3p jej, rani\u0105 jak \u017celazem;
Precz po j\u0119zykach ostrych i zarazem
Po onych my\u015blach, co t\u0119 Posta\u0107 ho\u017c\u0105
Szarpi\u0105, nie mog\u0105c wstrzyma\u0107 swym rozkazem;
I jak z majowych \u0142ez, z wiosenn\u0105 zorz\u0105,
Z jej krwi wieczyste kwiaty w tej si\u0119 drodze mno\u017c\u0105.<\/p>\n\n\n\n
XXV.
I w swym przybytku \u015amier\u0107 a\u017c do nico\u015bci
Wnet si\u0119 na zblad\u0142ej zawstydzi\u0142a twarzy,
Gdy przy niej si\u0142a tak \u017cywa zago\u015bci!\u2026
I dech wyst\u0105pi\u0142 na wargi i \u017carzy
Blask si\u0119 \u017cywota w niej i tak j\u0105 darzy
P\u00f3\u017an\u0105 rozkosz\u0105\u2026 I rzecze Uranja:
\u00abO nie zostawiaj mnie, jak noc bez stra\u017cy
Gwiazd p\u0142omienistych b\u0142ysk gromu!\u00bb I s\u0142ania
\u015amier\u0107 si\u0119 ku niej i p\u0142onnych ca\u0142owa\u0144 nie wzbrania.<\/p>\n\n\n\n
XXVI.
\u00abO zosta\u0144! przem\u00f3w! nachyl swoje usta!
Ca\u0142uj, dop\u00f3ki trwa\u0107 ca\u0142unek mo\u017ce!
Ten m\u00f3zg, co p\u0142onie, t\u0119 pier\u015b, co jest pusta,
Niechaj ca\u0142unek, to s\u0142owo, w obro\u017c\u0119
Przesmutnych wspomnie\u0144 zakute, w swe \u0142o\u017ce
Odt\u0105d zamieni! Niech my\u015bli prze\u017cyje,
Jakby tw\u0105 cz\u0105stk\u0105 by\u0142, \u2014 o zgas\u0142e zorze,
Adonaisie!\u2026 Mnie ka\u017a\u0144 czasu kryje,
Ach! czemu\u017c si\u0119 z tych wi\u0119z\u00f3w, jak ty nie wybij\u0119?!\u2026<\/p>\n\n\n\n
XXVII.
Przecz si\u0119, bywa\u0142o, o ty dzieci\u0119 dobre,
Z utartym szlakiem krok tw\u00f3j nie sprzymierza?
D\u0142o\u0144 maj\u0105c s\u0142ab\u0105, chocia\u017c serce chrobre,
Przecz obudzi\u0142o\u015b ohydnego zwierza?
Zwierciadlanego czemu\u017c ci puklerza
Nie da\u0142a m\u0105dro\u015b\u0107, a oszczepu w d\u0142onie
Dumna pogarda? Dla czego uderza
Duch tw\u00f3j, nim pe\u0142ni\u0105 \u015bwiat\u0142o\u015bci zap\u0142onie?
Na dziki gon potwor\u00f3w mia\u0142by w\u00f3wczas bronie.<\/p>\n\n\n\n
XXVIII.
\u00abDo ujadania sk\u0142onne wilk\u00f3w t\u0142umy;
Kruki, co kracz\u0105 nad zmar\u0142emi cia\u0142y;
S\u0119py, co z skrzyde\u0142 strz\u0105saj\u0105c deszcz d\u017cumy
Lec\u0105 po zdobycz, gdzie ju\u017c przeszed\u0142 ca\u0142y
Poch\u00f3d zniszczenia, jak\u017ce\u017c ucieka\u0142y,
Kiedy za naszych dni Apolin drugi
Ze swego \u0142uku s\u0142a\u0142 za niemi strza\u0142y!
Ju\u017c si\u0119 rabusi\u00f3w tych nie zerw\u0105 cugi:
U st\u00f3p, kt\u00f3re ich kopi\u0105, wyj\u0105 \u2014 n\u0119dzne s\u0142ugi\u2026<\/p>\n\n\n\n
XXIX.
\u00abGdy s\u0142o\u0144ce wzejdzie, robactwo si\u0119 rodzi,
A gdy zaga\u015bnie, ten p\u0142\u00f3d jednodniowy
W pomroki \u015bmierci na zawsze ju\u017c schodzi \u2014
W tem b\u0142ysn\u0105 gwiazdy\u2026 Tej los\u00f3w osnowy
I w \u015bwiecie ludzkim szuka\u0107 b\u0105d\u017a gotowy:
Powsta\u0142 duch bo\u017cy i p\u0142omieni moc\u0105
Roz\u015bwieca przestw\u00f3r; gdy zagas\u0142, t\u0142um nowy,
Skr\u0105 jego \u017cywion, po\u017cegna si\u0119 z noc\u0105,
By z drogi zej\u015b\u0107 \u015bwiat\u0142o\u015bciom, co pe\u0142niej migoc\u0105\u00bb.<\/p>\n\n\n\n
XXX.
To rzek\u0142szy, zmilk\u0142a\u2026 I z g\u00f3r wysoko\u015bci
Schodz\u0105 pasterze, strojni w zwi\u0119d\u0142e wie\u0144ce\u2026
I oto idzie on, Pielgrzym wieczno\u015bci!
S\u0142awa mu ramion otwiera pier\u015bcie\u0144ce,
Chyl\u0105c si\u0119 nad nim, jak niebo\u2026 Rumie\u0144ce
Jego pean\u00f3w zgas\u0142y z bolu; dalej
Kroczy Irlandyi syn z sw\u0105 g\u0119\u015bl\u0105 w r\u0119ce,
Najs\u0142odszy piewca jej krzywd; w d\u017awi\u0119k\u00f3w fali,
P\u0142yn\u0105cych z jego lutni, cna si\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cali.<\/p>\n\n\n\n
XXXI.
A w gronie lichszych niby widmo kroczy
Duch, osamotnion, podobien do chmury
Zamieraj\u0105cej burzy, gdy si\u0119 stoczy
Jej dzwon pogrzebny, grzmot ostatni, z g\u00f3ry;
Sna\u0107, jak Akteon, zobaczy\u0142 Natury
Czar obna\u017cony i dzi\u015b chwiejne nogi
Zwr\u00f3ci\u0142, uchodz\u0105c, w \u015bwiata jar ponury;
Za nim, jak sfora, my\u015bli nat\u0142ok srogi
Gna, szarpi\u0105c swego ojca \u015br\u00f3d ciernistej drogi.<\/p>\n\n\n\n
XXXII.
Duch jak pantera, hy\u017cy i nadobny;
Mask\u0105 bole\u015bci Mi\u0142o\u015b\u0107 przys\u0142oniona;
Si\u0142a w obj\u0119ciach s\u0142abo\u015bci, \u017ca\u0142obnej
Jarzma godziny nie ud\u017awignie ona!
Nik\u0142a d\u017cd\u017cu kropla; lampa, kt\u00f3ra kona;
Wa\u0142, co si\u0119 kruszy; czy\u017c on w s\u0142\u00f3w tych chwili
Ju\u017c si\u0119 nie rozpad\u0142? Wszak kwiatu korona
Ginie od s\u0142o\u0144ca, co si\u0119 do niej mili,
Krew tryska z lic, cho\u0107 serce \u017cy\u0107 si\u0119 darmo sili! \u2014<\/p>\n\n\n\n
XXXIII.
Skro\u0144 mu powi\u0119d\u0142e okalaj\u0105 zio\u0142a,
Blade fio\u0142ki, macoszki nikn\u0105ce;
W\u0142\u00f3czni\u0119, w bluszczowy zw\u00f3j strojn\u0105 doko\u0142a,
Szyszk\u0105 cyprysu zako\u0144czon\u0105, w l\u015bni\u0105ce
Spowit\u0105 rosy, dzier\u017c\u0105 pa\u0142ce dr\u017c\u0105ce\u2026
I dr\u017cy ta w\u0142\u00f3cznia, jak d\u0142o\u0144, co ni\u0105 w\u0142ada,
Od serca bicia\u2026 W to grono spiesz\u0105ce
Przyszed\u0142 samotny \u2014 jele\u0144, co opada
Z si\u0142, ranny, od wsp\u00f3lnego oderwany stada.<\/p>\n\n\n\n
XXXIV.
Stali zdaleka, patrz\u0105c na\u0144 z u\u015bmiechem,
W kt\u00f3rym si\u0119 chowa\u0142 b\u00f3l; wiedzieli oni,
\u017be jego m\u0119ka \u015bpiewna jest li echem
Cudzych katuszy\u2026 I teraz zadzwoni
Pie\u015bni\u0105, p\u0142yn\u0105c\u0105 jakby z obcej b\u0142oni\u2026
Uranja spojrzy na\u0144 z trwog\u0105 i rzecze:
\u00abKto\u015b ty?\u00bb On, milcz\u0105c, swe czo\u0142o ods\u0142oni,
Z kt\u00f3rego strumie\u0144 krwi pal\u0105cy ciecze \u2014
Kaina czy Chrystusa skro\u0144\u2026 O losy cz\u0142ecze!\u2026<\/p>\n\n\n\n
XXXV.
Czyj to nad zmar\u0142ym zamar\u0142 g\u0142os w tej chwili?
Czyj\u0105\u017c os\u0142ania skro\u0144 ten szmat kirowy?
Nad \u0142o\u017cem \u015bmierci jaka\u017c to si\u0119 chyli
Posta\u0107 \u017ca\u0142obna, jak kamie\u0144 grobowy
Na ci\u0119\u017ckie serce wal\u0105c ci\u0119\u017car nowy?
On to, najlepszy pomi\u0119dzy m\u0119drcami,
Co go czci\u0142, uczy\u0142, pie\u015bci\u0142 swemi s\u0142owy.
O, szarpi\u0105cymi nie sk\u0142\u00f3c\u0119 j\u0119kami
Przecichej tej ofiary! niech zostan\u0105 sami!\u2026<\/p>\n\n\n\n
XXXVI.
Jadu si\u0119 napi\u0142 Adonais \u2014 biada!
Jaka\u017c to \u017cmija w kielich m\u0142odociany
Wla\u0142a trucizn\u0119?! Dzi\u015b by\u0142aby rada
Skry\u0107 si\u0119 na zawsze ni to p\u0142az nieznany!
Czuje, \u017ce zamilk\u0142 hymn ten rozegrany,
Co dusze z z\u0142ego wyrywa\u0142 obie\u017cy
I, opr\u00f3cz jednej piersi, w swe kajdany
Zamyka\u0142 wszystko \u2014: Dzi\u015b ju\u017c nie uderzy
Mistrz w struny swe, dzi\u015b z zimn\u0105 on ju\u017c r\u0119k\u0105 le\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
XXXVII.
\u017byj! a twa ha\u0144ba niech nie b\u0119dzie-\u0107 s\u0142aw\u0105!
Oto ma kl\u0105twa! niechaj ci\u0119 nie mija!
Sam bezimienny, plam\u0105 b\u0105d\u017a plugaw\u0105, \u2014
Na czci imieniu! B\u0105d\u017a, czem\u015b jest, ty \u2014 \u017cmija!
Niech ci\u0119 obryzga, gdy ci szcz\u0119\u015bcie sprzyja,
Jad ten, co z\u0142o\u017cy\u0142 Adonajsa w grobie!
Gard\u017a samym sob\u0105! Niech ci krew wypija
Wyrzut! niech czo\u0142o wstyd wypali tobie!
Jak pies, kt\u00f3rego bij\u0105, dr\u017cyj, jak dr\u017cysz w tej dobie!<\/p>\n\n\n\n
XXXVIII.
Przesta\u0144my p\u0142aka\u0107, \u017ce zdala od sfory,
Spragnionej \u017ceru, Zachwyt nasz ulata:
\u015ar\u00f3d nie\u015bmiertelnych czuwa on tej pory!
Tw\u00f3j byt poziomy z nim si\u0119 tam nie zbrata!
Id\u017a, proch do prochu! Cnych duch\u00f3w zap\u0142ata,
\u017be powracaj\u0105 do p\u0142omiennej rzeki,
Z kt\u00f3rej wytrys\u0142y: Bez zmian, w \u017car bogata.
Cz\u0105stka wieczno\u015bci l\u015bni\u0107 b\u0119dzie na wieki,
Ty w popi\u00f3\u0142 si\u0119 zamienisz, w ha\u0144by brudne \u015bcieki!<\/p>\n\n\n\n
XXXIX.
Cicho!\u2026 on \u017cyje! on nie umar\u0142 wcale!
On si\u0119 z ci\u0119\u017ckiego zbudzi\u0142 snu \u017cywota!
Nasz to duch pragnie w bezw\u0142adnym zapale
Dosi\u0119gn\u0105\u0107 ostrzem swojego brzeszczota,
Gdy nami burza p\u0142onnych z\u0142udze\u0144 miota,
To nic, kt\u00f3rego nie zrani\u0107! My \u2014 trupy,
\u017byjemy po\u015br\u00f3d gnij\u0105cego b\u0142ota:
B\u00f3l nami szarpie; robak \u015bcierwa kupy,
A tu nadzieje tocz\u0105 naszych cia\u0142 skorupy\u2026<\/p>\n\n\n\n
XL.
Mg\u0142y naszej nocy nad nim si\u0119 nie wznosz\u0105:
Zawi\u015b\u0107 i potwarz i b\u00f3l chorej duszy \u2014
Owy niepok\u00f3j, kt\u00f3ry sw\u0105 rozkosz\u0105
Ju\u017c mu skwapliwych nie zada katuszy, \u2014
Troska, co trawi \u015bwiat, ju\u017c go nie wzruszy\u2026
\u017be w\u0142os mu zbiela\u0142, ju\u017c si\u0119 nie poskar\u017cy \u2014
\u017be serce zzi\u0119b\u0142o w pustych d\u0105\u017ce\u0144 g\u0142uszy,
I \u017ce do urny, gdy si\u0119 duch nie \u017carzy,
Popio\u0142y z\u0142o\u017cy\u0142 zimne bez p\u0142acz\u0105cych stra\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
XLI.
On \u017cyje! czuwa! W grobie \u015bmier\u0107 si\u0119 grzebie,
Nie on! Precz z \u0142zami! W blaski promieniste
Przemie\u0144 swe rosy, ty \u015bwicie na niebie!
Duch ten przy tobie, po kt\u00f3rym \u0142zy czyste
Ronisz! Zmilknijcie, jaskinie lesiste!
Nie p\u0142aczcie, kwiaty, zdroje! Ty powietrze,
Co na twarz ziemi kiry rzucasz mgliste,
Niechaj \u017ca\u0142oba twa dla gwiazd si\u0119 przetrze,
By \u017car ich nam okrasi\u0142 lica coraz bledsze\u2026<\/p>\n\n\n\n
XLII.
On sta\u0142 si\u0119 jednem z Natur\u0105! On wnika
W jej wszystkie d\u017awi\u0119ki swym g\u0142osem! Jest w grzmocie
I w czaruj\u0105cej melodyi s\u0142owika!
Czu\u0107 go i wida\u0107 w cieniach, w \u015bwiat\u0142a z\u0142ocie;
Wciela si\u0119 w g\u0142azy, w najmniejsze paprocie \u2014
Wszystko, gdzie tylko ta si\u0142a panuje,
Z kt\u00f3r\u0105 si\u0119 dzisiaj zla\u0142 w bytu ochocie,
Co \u015bwiatem wieczn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 kieruje,
Co z g\u00f3ry go zapala, do\u0142em podtrzymuje.<\/p>\n\n\n\n
XLIII.
Jest cz\u0119\u015bci\u0105 Pi\u0119kna, kt\u00f3re sam przetworzy\u0142
O! i w pi\u0119kniejsze jeszcze odzia\u0142 puchy;
On z tw\u00f3rczym bytem w jedn\u0105 moc si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142
I zmusza wszech\u015bwiat, leniwy i g\u0142uchy,
Aby si\u0119 wi\u0105za\u0142 w nowych form \u0142a\u0144cuchy.
Uporna glina, na jego wskazanie
Rych\u0142o przyj\u0105wszy podobne mu ruchy,
Pnie si\u0119, gdy czasem i moc\u0105 si\u0119 stanie
W drzewie, cz\u0142eku, zwierz\u0119ciu, gdzie nieba zaranie.<\/p>\n\n\n\n
XLIV.
Nie gasn\u0105 \u015bwiat\u0142a na czas\u00f3w sklepisku,
Cho\u0107 w mrok si\u0119 tul\u0105. Do przeznacze\u0144 szczytu
P\u00f3jd\u0105, jak gwiazdy o promiennym b\u0142ysku.
\u015amier\u0107-mg\u0142a jasnego nie gasi b\u0142\u0119kitu,
Tylko przy\u0107miewa\u2026 Gdy nad poziom bytu
Serce si\u0119 wzniesie, a o ziemskim losie
Rozstrzyga Mi\u0142o\u015b\u0107 z \u017byciem, u zenitu
Spotka umar\u0142ych, co \u2014 \u017cyj\u0105: jak w rosie
Blask, jak iskry w burz p\u0142omiennym w\u0142osie.<\/p>\n\n\n\n
XLV.
Schodz\u0105 dziedzice niespe\u0142nionej s\u0142awy
Z tron\u00f3w, wzniesionych z daleka od roju
My\u015bli \u015bmiertelnych: Wyblad\u0142y i \u0142zawy
Chatterton z pi\u0119tnem podnios\u0142ego znoju;
Sydney, jak walczy\u0142 i jak upad\u0142 w boju,
Duch prze\u0142agodny i bez \u017cadnej skazy;
Lukan, co \u015bmier\u0107 sw\u0105 w szczytnym zni\u00f3s\u0142 spokoju \u2014
Wszyscy ci schodz\u0105, a zapomnie\u0144 p\u0142azy
Znikaj\u0105, jakby ci\u0119\u017ckie otrzyma\u0142y razy.<\/p>\n\n\n\n
XLVI.
I inni schodz\u0105, cho\u0107 w mgle ich nazwiska,
Lecz kt\u00f3rych odblask nie b\u0119dzie w zatracie:
Wszak ogie\u0144 \u017cyje, cho\u0107 ju\u017c skra nie b\u0142yska,
Co go wznieci\u0142a, \u2014 w nie\u015bmiertelnej szacie
Schodz\u0105, witaj\u0105c: \u00abDawno czeka na ci\u0119
Gwiazda, co dot\u0105d kryje si\u0119 bez pana
W tych niedost\u0119pnych zmrok\u00f3w majestacie;
\u015ar\u00f3d nieb d\u017awi\u0119cz\u0105cych w pie\u015b\u0144 nieroz\u015bpiewana!
Hesperze! tron obejmij!\u00bb \u2014 wo\u0142a bra\u0107 wybrana.<\/p>\n\n\n\n
XLVII.
Kt\u00f3\u017c jeszcze p\u0142acze?\u2026 Odejd\u017a, n\u0119dzne plemi\u0119!
Poznaj si\u0119 z w\u0142asn\u0105 i z jego istot\u0105;
Bij\u0105cem sercem ogarniaj t\u0119 ziemi\u0119,
Blaski twej duszy niech wszech\u015bwiat oplot\u0105,
P\u00f3k\u0105d sw\u0105 si\u0142\u0105 nie wype\u0142ni\u0105 z\u0142ot\u0105
Pustych przestworzy. Potem niech z nich b\u0119dzie
Blask jeden w nocy jak i w dniu! Ochot\u0105
Nape\u0142nij serce, by\u015b nie pad\u0142, gdy w p\u0119dzie
Nadzieje na najstromsze porw\u0105 ci\u0119 kraw\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n
XLVIII.
Lub spiesz do Romy! Id\u017a, gdzie nie on w grobie,
Lecz gdzie pod darni\u0105 pochowano \u015bwie\u017c\u0105
Nasze wesele! C\u00f3\u017c, \u017ce tam w \u017ca\u0142obie
Wieki, religja, pa\u0144stwa w gruzach le\u017c\u0105!
Z tych, kt\u00f3rych s\u0142aw\u0119 wargi \u015bwiata szerz\u0105,
Blask na\u0144 nie sp\u0142ynie: on im b\u0119dzie chwa\u0142\u0105,
On, jeden z w\u0142adc\u00f3w, co moc ducha dzier\u017c\u0105,
Co ze zniszczeniem przeszli walk\u0119 ca\u0142\u0105
I \u017cyj\u0105, cho\u0107 z przesz\u0142o\u015bci nic ju\u017c nie zosta\u0142o!<\/p>\n\n\n\n
XLIX.
Do tego raju spiesz, o spiesz do Romy,
Do tej pustyni, miasta i mogi\u0142y,
Gdzie szczyty ruin stercz\u0105, jak g\u00f3r z\u0142omy:
Gdzie dla Zniszczenia obna\u017conej si\u0142y
Przewonne krzewy bujny wian uwi\u0142y;
Spiesz, a\u017c duch miejsca twoje stopy dr\u017c\u0105ce
Wstrzyma, gdzie ogr\u00f3d przywita ci\u0119 mi\u0142y,
Gdzie, jak \u015bmiech dziecka, nad \u015bmierci\u0105 p\u0142on\u0105ce
Zdr\u00f3j \u015bwiat\u0142a lej\u0105 kwiaty po zielonej \u0142\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n
L.
W ko\u0142o mur szary; \u017cre go czas ospa\u0142y \u2014
Zwolna, jak p\u0142omie\u0144, wilgn\u0105 straw\u0119 ch\u0142onie:
Tu piramidy szczyt wystrzela \u015bmia\u0142y;
Pod ni\u0105 ju\u017c skrusza\u0142 ten, co to ustronie
Zmieni\u0142 w sw\u00f3j pomnik; szczyt, jak ogie\u0144, p\u0142onie,
St\u0119\u017ca\u0142y w marmur; tu si\u0119 wdzi\u0119czy dalej
W u\u015bmiechu niebios nowe \u015bmierci b\u0142onie,
Pole to m\u0142odsi dla siebie wybrali,
Co tchem zaledwie zgas\u0142ym dzi\u015b go przywitali.<\/p>\n\n\n\n
LI.
Tu si\u0119 zatrzymaj! Zbyt \u015bwie\u017ce to groby,
By por\u00f3s\u0142 smutek, co nad ich spokojem
Ci\u0105\u017cy\u2026 Je\u017celi na \u017ar\u00f3dle \u017ca\u0142oby
Jakowej\u015b duszy, utrudzonej znojem,
Ujrzysz tu piecz\u0119\u0107, nie rwij jej\u2026 Wszak w swojem
Wn\u0119trzu, wr\u00f3ciwszy, doznasz, co to m\u0119ka \u2014
Z w\u0142asnym si\u0119 spotkasz \u0142ez i \u017c\u00f3\u0142ci zdrojem\u2026
Od burz niech \u015amierci wybawia ci\u0119 r\u0119ka:
By\u0107 tem, czem Adonais, przecz si\u0119 duch nasz l\u0119ka?!<\/p>\n\n\n\n
LII.
Wielo\u015b\u0107 przemija, lecz jedni nie zma\u017ce
Czas: trwa blask niebios, ziemskie gin\u0105 cienie,
\u017bycie, jak barwne katedry witra\u017ce,
Jasne wieczno\u015bci przyciemnia promienie!
Ko\u0144cz, gdy wej\u015b\u0107 pragniesz, dok\u0105d twe d\u0105\u017cenie
Zmierza\u0107 powinno; gdzie wszystko si\u0119 chowa\u2026
Lazury Rzymu, jego pie\u015bni tchnienie,
Zwaliska, statuy \u2014 niczem! niczem mowa,
By chwa\u0142\u0119 tego celu zamkn\u0105\u0107 w godne s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
LIII.
Czemu si\u0119 wahasz, o serce? Nadzieje
Ju\u017c wyprzedzi\u0142y krok tw\u00f3j! Usz\u0142y z \u015bwiata \u2014
Czas zej\u015b\u0107 i tobie! Na \u017cycia koleje
Blask ju\u017c nie pada! ze smutkiem ci\u0119 brata
I to, czem by\u0142a twa mi\u0142o\u015b\u0107 bogata!
Patrz! jak si\u0119 niebo \u0142agodne weseli,
Jaki nad tob\u0105 s\u0142odki powiew wzlata!
To Adonais ci\u0119 wo\u0142a! \u00abId\u017a \u015bmielej!
Co mo\u017ce \u015bmier\u0107 po\u0142\u0105czy\u0107, niech \u017cycie nie dzieli!\u00bb<\/p>\n\n\n\n
LIV.
\u015awiat\u0142o\u015b\u0107, co wszech\u015bwiat pie\u015bci swym u\u015bmiechem,
Pi\u0119tno, \u017cyj\u0105ce w wszelkim \u017cycia tworze,
\u0141aska, co w walce z pierworodnym grzechem
W pomrokach nocy zagasn\u0105\u0107 nie mo\u017ce,
Mi\u0142o\u015b\u0107, zwierciad\u0142o, czaruj\u0105ce, bo\u017ce,
Co odzwierciedla \u017c\u0105dz\u0119 swego p\u0142odu \u2014
Zwierz\u0119, cz\u0142ek, ziemia, niebo, m\u00f3rz przestworze
Ogniem jej p\u0142on\u0105 \u2014 dzi\u015b ju\u017c bez zawodu
Zdzieraj\u0105 ze mnie resztki \u015bmiertelnego ch\u0142odu.<\/p>\n\n\n\n
LV.
I schodzi ku mnie duch, kt\u00f3regom w pie\u015bni
Mojej przyzywa\u0142; i od l\u0105du zdala
Byt m\u00f3j \u017cegluje, wolny od tej cie\u015bni \u2014
Od tego strachu, co i\u015b\u0107 nie pozwala
Z burz\u0105 w zapasy; i zrywa si\u0119 fala
G\u00f3r\u0105 i do\u0142em, i w ciemno\u015bciach tonie
\u0141\u00f3d\u017a ma, a oto skra si\u0119 w mg\u0142ach zapala:
Adonaisa duch to w owej stronie,
Gdzie goszcz\u0105 nie\u015bmiertelni, dla mnie gwiazd\u0105 p\u0142onie\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I.Po Adonaisie p\u0142acz\u0119 \u2014 on nie \u017cyje!Po Adonaisie niechaj \u0142zy wam p\u0142yn\u0105,Cho\u0107 nie roztopi\u0105 lodu, co ju\u017c kryjeT\u0119 skro\u0144 w swych wi\u0119zach!\u2026 \u017ba\u0142obna godzino!Z wiek\u00f3w wybrana, by z nami jedyn\u0105Z strat op\u0142akiwa\u0107, t\u0142uszcz\u0119 si\u00f3str swych ciemn\u0105Obud\u017a i rzeknij im, gdy z smutku gin\u0105:\u015awiat\u0142em i echem przetrwa, cho\u0107 zmar\u0142 ze mn\u0105,Dop\u00f3ki przysz\u0142o\u015b\u0107 b\u0119dzie przesz\u0142o\u015bci wzajemn\u0105. II.Gdy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1552"}],"collection":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1552"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1552\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1554,"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1552\/revisions\/1554"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/paryskiesalonyromantykow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1552"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}